Tussen 2010 en 2019 is het aantal geboorten als gevolg van een keizersnede (keizersnede) wereldwijd bijna verdubbeld. Terwijl de WHO aanneemt dat een keizersnede medisch geïndiceerd zou zijn bij ongeveer 15% van de geboorten, zijn de sectietarieven in sommige landen zoals Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland of Italië nu twee keer zo hoog.

Dit aantal keizersneden is niet medisch verantwoord. Bepaalde risicofactoren kunnen toenemen in geïndustrialiseerde landen, waaronder de voortdurend toenemende leeftijd van vrouwen bij de geboorte of het probleem van overgewicht. Dit verklaart echter niet waarom het sectietarief in Nederland bijna de helft is van dat in Duitsland en waarom het ook binnen Duitsland fluctueert met maximaal 13% (Saarland: 37,2%; Saksen: 24,0%; Duitsland als geheel) : 30,5% | Cijfers uit 2017, bron: Destatis). In 2017 was een keizersnede de op één na meest voorkomende operatie bij vrouwen.

Bij complicaties zullen keizersneden ongetwijfeld levens redden. Desalniettemin zijn er nu meer stemmen die waarschuwen voor overmatig gebruik van de sectie.
De ingreep zelf is relatief laag risico voor moeder en kind. Het OP houdt echter ook verband met enkele risico’s op korte en lange termijn.

Zo kan bij een volgende zwangerschap de implantatie van het embryo in of nabij het sectielitteken enorme problemen veroorzaken. Ongeveer 6% van alle zwangerschappen buiten de baarmoeder bij patiënten met een eerdere sectie zijn implantaten in het littekenweefsel. Plaatsingsstoornissen in het littekenweefsel kunnen ook vaker voorkomen. Daarnaast worden de mogelijke gezondheidsrisico’s voor via Sectio geboren kinderen herhaaldelijk controversieel besproken.

Maar tot dusver is het hoofdstuk over secundaire onvruchtbaarheid na een keizersnede relatief onbekend, d.w.z. de situatie waarin het paar al een kind heeft, maar de poging om een ​​tweede kind te krijgen werkt gewoon niet, d.w.z. er is een vorm van onvruchtbaarheid. Desalniettemin zijn er aanwijzingen dat korreldefecten een negatief effect hebben op het ontwerp. De littekendefecten worden ook beschreven als “littekenvergunning”, “isthmozele”, “niche” (nis), “Cesarean Scar Defect” of “buidel” (zak). De manifestaties kunnen dysmenorroe, terugkerende pijn in de onderbuik of bloedingsstoornissen zijn. Littekendefecten kunnen ook volledig symptoomvrij blijven.

Dit maakt het moeilijk dit fenomeen te herkennen. Het is niet ongebruikelijk dat littekendehiscentie bij toeval wordt gediagnosticeerd, bijvoorbeeld in het geval van langdurige onvruchtbaarheid na een keizersnede of in het geval van een re-keizersnede.

Littekendehiscentie is een potentieel ernstige reproductieve en obstetrische complicatie, maar de risicofactoren die leiden tot littekendehiscentie zijn nogal controversieel. Er is ook de vraag hoe littekendehiscentie precies het vermogen om zwanger te worden beïnvloedt. Bovendien bestaat er nog geen medische consensus over de ernst van de risico’s van voortplanting en verloskunde, en wanneer en hoe een littekendehiscentie moet worden gecorrigeerd. Er zijn ook gevallen bekend van littekendehiscenties bij het begin van de zwangerschap en een ongecompliceerde geboorte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *